Junkies

De jachthaven 'Het Maartensgat', in het oude centrum van Dordt, lag er verlaten bij. Het was er donker, op wat flauw schijnsel van een paar straatlantaarns na. De klok van de Grote Kerk had hoog boven het haventje laten weten dat het al bijna tien uur in de avond was. In een hoek van het haventje lag een oud arkje. Sinds kort werd dit arkje tijdelijk en illegaal bewoond door Oscar, een aan lager wal geraakte ex-militair, en zijn oude dienstmakker Jeroen.

Oscar, een reus van een kerel, lag op een veldbed en rookte een shaggie. Naast hem op de grond stond een fles bier. Hij keek naar de kleine kerstboom, waarin zijn maatje Jeroen kaarsjes aangebracht had, die vrolijk brandden. Jeroen lag op een luchtbed op z'n gemak naar de kerstboom te kijken, terwijl hij een trek van z'n joint afwisselde met flinke teugen bier. De portable radio produceerde afgrijselijk harde muziek, zodat de mannen zich nauwelijks verstaanbaar konden maken, maar dat stoorde hen in het geheel niet. Ze wisselden herinneringen uit aan de tijd dat ze in het voormalig Joegoslavië dienst deden. Die herinneringen betroffen toestanden waarvan de mensen hier zich geen voorstelling kunnen maken.

"Weet je nog maatje, hoe de aalmoezenier ons voorhield dat Kerstmis ook het feest van de vrede is?", hikte Oscar.

"Ja man, hoe kan zo iemand dat nou toch vol blijven houden hè? Het was een verschrikkelijke puinhoop daar, en al die rotzooi hebben wij aan moeten zien. Nou verwachten ze van ons dat we brave burgers zullen zijn en ons zonder tegenspraak in het gareel zullen storten. En wat is het resultaat? Jij bent er thuis uitgeflikkerd, vanwege de drank en ik.... nou daar weet je alles van: celletje in en celletje uit. Ze hebben mij thuis ook uitgekotst. Nou ja, wat moeten ze ook met zo'n zak als ik."
"Ach maatje", suste Oscar, "maak je niet kwaad, laat toch zitten. We zitten vanavond weer droog en we hebben een bed, dus voor ons wordt het een goed kerstfeest. Proost maatje! "Ik heb maar één goede herinnering aan dat pokkenland,Oscar", vervolgde Jeroen zijn betoog, "en dat was de kerstnacht dat ik dienst deed bij een roadblock, waar het zo stil was dat je de mieren kon horen trippelen. Het was er hartstikke donker en er bewoog niets. Ik denk dat het zo moet zijn, dat het doodstil is tijdens de kerstnacht. Pas dan kun je nadenken over de dingen, je eigen hart horen kloppen en in je spiegel kijken."

Jeroen was opgestaan, en onvast op het wiebelende luchtbed schreeuwde hij opeens: "Al moordden ze elkaar uit, wij mochten niks doen, nee, vooral geen partij kiezen, alleen melden, Godnogantoe!" Met een woest gebaar sloeg Jeroen de kerstboom omver en schopte de olielamp die op de grond stond, door de ark. "Man, ben je belazerd!", schreeuwde Oscar, en beukte met zijn enorme vuist tegen de zijkant van Jeroens hoofd. Die viel en bleef liggen, terwijl de kerstboom de gordijnen in vlam zette. Oscar tilde Jeroen op en smeet hem over zijn schouder. Zo wankelde hij de steiger op waaraan het arkje lag en legde Jeroen een eind verderop neer. De vlammen sloegen meters hoog uit het verloren arkje.
De brandweer en een ambulance baanden zich een weg door een menigte nieuwsgierigen, die als bij toverslag ter plekke waren. Oscar zat geknield bij Jeroen op de steiger met diens hoofd op zijn dijen. Jeroen had brandwonden opgelopen in zijn gezicht en vermoedelijk een hersenschudding door de dreun die hij van Oscar ontving. Onder de toeschouwers ging het als een lopend vuurtje dat het slechts om een paar waardeloze junkies ging. Jeroen mompelde zonder zijn ogen te openen: "Wat maken ze toch een klere herrie. Weten ze dan niet dat het in de kerstnacht stil behoort te zijn?.........doodstil?"

Wim Jilleba

De jachthaven
zijn oude dienstmakker
de kleine kerstboom
z'n joint
voormalig Joegoslavië
de aalmoezenier
puinhoop
de drank
een goed kerstfeest
Proost maatje!
de kerstnacht
wij mochten niks doen
kerstboom
brandwonden
junkies
Wim Jilleba